ΤΡΩΑΔΕΣ του Ευριπίδη ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΝΟΒΑ ΓΚΟΡΙΤΣΑ ΣΛΟΒΕΝΙΑΣ.
- Published Date
▪ Παρασκευή 28 Ιουνίου, Αρχαίο Ωδείο Πάφου [επίσημη έναρξη φεστιβάλ]
▪ Κυριακή 30 Ιουνίου, Αμφιθέατρο «το σκαλί» Αγλαντζιάς .
Tο Εθνικό Θέατρο Νόβα Γκόριτσα της Σλοβενίας παρουσιάζει την πρώτη Σλοβενική παραγωγή της ευριπίδειας τραγωδίας Τρωάδες, την εναρκτήρια παραγωγή της φετινής διοργάνωσης του Φεστιβάλ την Παρασκευή 28 Ιουνίου στο Αρχαίο Ωδείο Πάφου και την Κυριακή 30 Ιουνίου στο Αμφιθέατρο «το σκαλί» Αγλαντζιάς.
Η οικουμενικώς επίκαιρη αντιπολεμική τραγωδία, με την εξαίρετη σκηνοθεσία του Jaša Koceli και τη Marjuta Slamič στο ρόλο της Εκάβης, απέσπασε διθυραμβικές κριτικές από τον σλοβενικό τύπο και κοινό χαρίζοντας στην Marjuta Slamič το βραβείο Tantadruj, ως διάκριση για την ερμηνευτική της δεινότητα (θεατρική περίοδος 2017/2018).
Ο Τρωικός πόλεμος έλαβε τέλος, οι ήρωες της Τροίας έπεσαν, η βασιλική γενιά ξεκληρίστηκε, η άλλοτε δοξασμένη πόλη λεηλατήθηκε.
Σε ένα τοπίο ολέθρου, κάτω από τα ερειπωμένα τείχη, η Εκάβη -η μάνα, η γυναίκα, η βασίλισσα- θρηνεί με τις άμαχες Τρωαδίτισσες γυναίκες, αιχμάλωτες όλες των Αχαιών, για τα δεινά τους και τη μοίρα τους να οδηγηθούν ως σκλάβες στα σπίτια των νικητών.
Όσες έχουν απομείνει ζωντανές από τη βασιλική γενιά θα δοθούν ως λάφυρα πολέμου στους Αχαιούς:
η Κασσάνδρα προορίζεται να γίνει παλλακίδα του νικητή Αγαμέμνονα, βασιλιά των Μυκηνών, η Ανδρομάχη σύζυγος του γιου του Αχιλλέα, Νεοπτόλεμου, η Πολυξένη θα θυσιαστεί στον τάφο του Αχιλλέα, η ίδια η Εκάβη θα γίνει σκλάβα στον Οδυσσέα, ενώ ο μικρός Αστυάνακτας, γιος του Έκτορα και της Ανδρομάχης, καταδικάζεται σε θάνατο από τους ανελέητους νικητές.
Ο πόνος στο πρόσωπο των άμαχων γυναικών αποδεικνύει το παράλογο του πολέμου, ενώ το υψηλό τους φρόνημα αντιπαρατίθεται στην έπαρση των νικητών και αιωρείται έμμεσα το ερώτημα ποιος είναι πραγματικά ο νικητής και ποιος ο νικημένος.
Ο Ευριπίδης με τις Τρωάδες γράφει ένα αντιπολεμικό αριστούργημα και κατακρίνει την πολιτική των Αθηναίων για το προκλητικό ανοσιούργημα που είχαν διαπράξει λίγους μήνες πριν εναντίον των Μηλίων, καθώς και για την Σικελική Εκστρατεία που προετοιμάζουν.
Οι Τρωάδες διδάχθηκαν το 415 π.Χ. και αποτελούν ένα αμείλικτο κατηγορώ για τις φρικαλεότητες του πολέμου, καταδικάζοντας την αγριότητα του ανθρώπου και υμνώντας τη δύναμή του να υπομένει.
▪ Με ελληνικούς και αγγλικούς υπέρτιτλους .
Η ταυτότητα της παραγωγής.
Μετάφραση: Jera Ivanc.
Σκηνοθεσία: Jaša Koceli.
Δραματουργός: Ana Kržišnik Blažica.
Σύμβουλος γλωσσικών θεμάτων: Srečko Fišer.
Σκηνικά: Darjan Mihajlović Cerar.
Κοστούμια: Branka Pavlič.
Μουσική σύνθεση: Miha Peric.
Μουσική διδασκαλία: Marta Kosturska.
Χορογραφία: Tajda Podobnik.
Φωτογραφία: Mankica Kranjec.
Σχεδιασμός φωτισμού: Samo Oblokar.
Σχεδιασμός μακιγιάζ: Ana Kožar.
Διανομή: Kristijan Guček (Ποσειδών), Helena Peršuh (Αθηνά), Marjuta Slamič (Εκάβη), Raiven (Κασσάνδρα), Patrizia Jurinčič Finžgar (Ανδρομάχη), Arna Hadžialjević (Ελένη), Jure Kopušar (Ταλθύβιος), Miha Nemec (Μενέλαος), Lev Lipušček (Αστυάναξ), Siniša Bukinac (Πολεμιστής),
Κορυφαία Χορού: Ana Facchini.
Χορός (αιχμάλωτες Τρωαδίτισσες): Vida Fabčič, Hana Ferizović, Kati Harej, Petra Kolenc, Ajda Podgornik Valič, Helena Simčič, Barbara Simčič Veličkov, Anja Trobec, Lucija Zorn, Ana Žnidarčič.
Ποιήτρια: Farah Chamma.
Σημείωμα σκηνοθέτη.
Τείνω να θεωρήσω τις Τρωάδες ως ορατόριο και όχι ως δράμα.
Στην έναρξη επικρατεί μια κατάσταση απόγνωσης η οποία βαθαίνει συν τω χρόνω.
Μια ακραία θλίψη αναδύεται από το κείμενο.
Απώλεια επί της απώλειας, το τέλος του κόσμου, βάσανα, καταστροφή της ταυτότητας…
Αναγνώρισα μια εξαίρετη ευκαιρία μέσα σε αυτό επειδή πιστεύω πως η θλίψη μπορεί να είναι εξαιρετικά εκφραστική και αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσω της μουσικής.
Αυτό μας επαναφέρει στην αρχαία τραγωδία η οποία ήταν ένα αμάλγαμα λόγου, τραγουδιού και υποκριτικής.
Η μουσική μεταμορφώνει την εμπειρία και ανοίγει την πόρτα των συναισθημάτων μέσα μας.
Προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε έναν κόσμο ο οποίος μέσα από τη σφοδρότητά του θα απευθυνθεί στις καρδιές και τις συνειδήσεις μας.
Η Τροία συνεχίζει να υπάρχει.
Η Τροία είναι η Συρία, το Ιράκ, η Παλαιστίνη.
Η Τροία υπάρχει σήμερα. Αυτή τη στιγμή, ο αριθμός των προσφύγων στον κόσμο είναι μεγαλύτερος από ποτέ άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας, πέραν των εξήντα εκατομμυρίων.
Κάθε τρία δευτερόλεπτα κάποιος γίνεται πρόσφυγας. Ως λαοί της Ευρώπης, έχουμε κοινή ευθύνη να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που το έχουν ανάγκη.
Ο κόσμος είναι τόσο αλληλένδετος που δεν μπορούμε να αγνοούμε ο ένας τον άλλον.
Jaša Koceli.
