«ΑΥΤΑ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΔΕΝ ΒΟΛΕΥΟΝΤΑΙ ΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΟΥΡΑΝΟ».
- Published Date
Όταν ο Γιάννης Ρίτσος έγραψε τη Ρωμιοσύνη, προσπάθησε να συνδέσει στην εισαγωγική στροφή του ποιήματος πόσο αδιανόητο είναι για τον ελληνικό λαό να ζήσει χωρίς την ελευθερία του.
Σ’ αυτή την ανάγκη μάλιστα συμμετέχουν εξίσου η ελληνική φύση (τα δένδρα) κι ο ίδιος ο τόπος, που ως προσωποποιημένες παρουσίες δεν μπορούν να αρκεστούν, δεν μπορούν να υπάρξουν στα ασφυκτικά όρια της σκλαβιάς.
Ο στίχος αυτός έχει τη σημασία του, αφού ήγγικεν η ώρα για την εμβληματικότερη αιωνόβια και επιβλητική δενδροστοιχία επι της κύριας Λεωφόρου της Πάφου (Γρίβα Διγενή), όπου σύμφωνα με την ειδησεογραφία, όπως καταγράφεται αυτές τις μέρες στη Πάφο μέσα από τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ των ΜΜΕ, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης επώνυμων και ανώνυμων πολιτών, επίκειται τις επόμενες μέρες ο αποκεφαλισμός της.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ ο σκοπός της μαζικής κοπής των αιωνόβιων δένδρων είναι για να γίνει η ανάπλασή της και η μετατροπή της σε μια σύγχρονη λεωφόρο, όπου θα περιλαμβάνει πάρκινγκ, πεζόδρομο κλπ, εξυπηρετώντας την οικοδομική ανάπτυξη που συντελείται στη περιοχή και όχι μόνο.
Και τα ερωτήματα των κατοίκων της πόλης που μένουν άφωνοι, αλλά και άπραγοι παρακολουθώντας να σημαδεύονται τα δένδρα αυτά με το σήμα του μελλοθανάτου (με το γνωστό Χ) είναι, γιατί τα δασικά αυτά δένδρα «ενοχλούν» τα έργα αναβάθμισης της Λεωφόρου;
Γιατί δεν διερωτούνται οι ...δήμιοι;
Γιατί αυτά τα δένδρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό;
Η επικείμενη εκτέλεση των υπερήφανων και αγέρωχων δένδρων που στέκουν εδώ και αιώνες είναι ίσως μαζί με κάποια διατηρητέα κτήρια και οι μοναδικοί μάρτυρες της νεότερης ιστορίας της Πάφου.
Η εκτέλεση σύμφωνα πάντοτε με πληροφορίες αναμένεται να γίνει τις πρωινές ώρες αρχές της ερχόμενης εβδομάδας.
Μελετώντας την ιστορία των λαών που σέβονται την ιστορία και την παράδοση τους παρατηρεί κάποιος, πως συντηρούν και διατηρούν τόσο τα παλιά κτήρια, όσο συντηρούν και προστατεύουν το πράσινο το οποίο αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της ζωής και της διατήρησης της φυσιογνωμίας της παλιάς πόλης και εντάσσουν την ανάπτυξη και την ανάπλαση με βάση τη λογική του σεβασμού και της διατήρησης της φυσιογνωμίας της πόλης και όχι στην σταδιακή αντικατάστασή της ή αφανισμό της στο βωμό του μπετόν αρμέ και με ότι αυτό συνεπάγεται...
Καταγράφοντας λοιπόν τις αντιδράσεις των πολιτών στη Πάφο μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διαπιστώνει κάποιος, ότι ο Γιάννης Ρίτσος με το στίχο του <Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό> τονίζει ότι τα δέντρα δε μπορούν να ζήσουν με λιγότερο ουρανό, αναφορά που υποδηλώνει τον περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας, την έλλειψη ελευθερίας, αλλά και το «στένεμα» της ελπίδας.
Αυτά τα συμπεράσματα του Ρίτσου φαίνεται να αγγίζουν πολλούς από τους κατοίκους της Πάφου που βλέπουν την πόλη τους να χάνει την ελπίδα της για μια πιο περιβαλλοντικά πράσινη και ανθρώπινη πόλη.
