Σε απόγνωση οι Θαλασσαιμικοί μετά το κλείσιμο του Τμήματος Θαλασσαιμίας του Νοσοκομείου Πάφου.
- Published Date
Επιστολή Θαλασσαιμικού.
Δυστυχώς το τμήμα θαλασσαιμίας Πάφου χτυπήθηκε για ακόμη μια φορά από τις παρενέργειες του COVID-19 αφού μια από τις νοσηλεύτριες μας βρέθηκε θετική στους ελέγχους τυχαίας δειγματοληψίας που έκανε ο Δήμος Πάφου την Κυριακή.
Αποτέλεσμα αυτού ήταν να τεθεί αναγκαστικά σε καραντίνα η νοσηλεύτρια που νόσησε όπως και η δεύτερη αφού δούλευαν πολύ κοντά τις τελευταίες βδομάδες λόγο των προβλημάτων υποστελέχωσης της κλινικής μας όπως είχε αναφερθεί και τις προηγούμενες μέρες σε επιστολές, ειδήσεις και άλλες αναφορές για το πολύπαθο τμήμα θαλασσαιμίας του Γενικού Νοσοκομείου Πάφου.
Δεν είναι ξεκάθαρο ακόμα και δεν έχουμε ενημερωθεί αν τελικά η ιατρός μας είναι και πάλι σε αυτοπεριορισμό με οδηγίες του λοιμοξιολογικού ή αν έχει πάρει άδεια ασθενείας ως ευπαθής ομάδα ενώ η προϊσταμένη νοσηλεύτρια του θαλάμου βρίσκεται ακόμα σε ειδική άδεια ασθενείας ως ευπαθής ομάδα.
Θεωρώ λίγο απίθανο η ιατρός μας να έπρεπε να τεθεί σε αυτοπεριορισμό αφού είχε πάρει πάρα πολύ καλά μέτρα αυτοπροστασίας όταν επέστρεψε από τον αυτοπεριορισμό όπου ήταν για 2 βδομάδες και για τις μέρες και ώρες που ήταν στο τμήμα θαλασσαιμίας.
Επίσης όσοι ασθενείς ήρθαν σε επαφή με το επιβεβαιωμένο κρούσμα μας κάλεσαν για έλεγχο αν ήμαστε θετικοί στην νόσο αλλά και πάλι μας άφησαν στο έλεος του θεού αφού ο θάλαμος έκλισε διότι δεν υπάρχει προσωπικό να τον στελεχώσει και η θεραπεία μας απλά μπήκε σε αναμονή…
Επίσης κανένας δεν μας ενημέρωσε για το τι πρέπει να κάνουμε στα σπίτια μας, αν πρέπει να μείνουμε μακριά από τις οικογένειες μας, αν πρέπει να περάσουν και αυτοί τον έλεγχο και αν πρέπει να σταματήσουν στην εργασία τους.
Πράγματα αυτονόητα σίγουρα για πολλούς αλλά το λιγότερο που μας χρωστούσαν ήταν μια μικρή ενημέρωση, καθοδήγηση και ψυχολογική στήριξη.
Αντίθετα κάποιοι από εμάς δυστυχώς έλαβαν τηλεφωνήματα ή γραπτά μηνύματα σε κατάσταση πανικού και του στυλ «σας τα έλεγα εγώ» από ανώτερο ιατρικό λειτουργό που θα έπρεπε να ήταν από τους πρώτους που θα στέκονταν δίπλα μας.
Καταλήγοντας λοιπόν να αναφέρω ότι οι θαλασσαιμικοί, παρόλο ότι είναι μια πολύ ευπαθής ομάδα, δεν τυγχάνουν καμίας προνομιακής μεταχείρισης σε αυτή την κοινωνία ούτε δικαιούνται επιδόματα αναπηρίας ή ιδιαίτερη μεταχείριση εκτός και αν έχουν ΚΑΙ ΕΠΙΠΛΕΟΝ προβλήματα υγείας που να δικαιολογούν μια τέτοια μεταχείριση.
Λες και η θαλασσαιμία από μόνη της δεν είναι αρκετή…
Το πρόβλημα είναι ότι ο Θαλασσαιμικός ξεκινά την ζωή του όμορφα και ωραία, χωρίς να καταλαβαίνει τίποτα, μέχρι τα 25-30 πρώτα χρόνια της ζωής του τουλάχιστο, παρά μόνο τις «ενοχλητικές» θεραπείες που πρέπει να αντιμετωπίσει.
Στην συνέχεια όμως η υγεία μας επιβαρύνετε και χρειαζόμαστε περισσότερη προσοχή.
Αυτό όμως μας έχει αποχαυνώσει και μας έχει κάνει μαλακούς με την πολιτεία και το να απαιτούμε τα ανθρώπινα δικαιώματα μας.
Μια πολιτεία στην οποία οι θαλασσαιμικοί είναι ενεργό μέλος, ακούραστο γρανάζι, με πολλούς από εμάς να δουλεύουμε ασταμάτητα και να πληρώνουμε κοινωνικές ασφαλίσεις και φόρους για 10, 20 μέχρι και 30 χρόνια!
Πού είστε λοιπόν τώρα κύριοι τώρα που τα δόντια μας σπάνε ένα ένα;
ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΖΗΤΟΥΜΕ! ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:
1. την άμεση δημιουργία διαδικασιών/πρωτοκόλλου για αντιμετώπιση κατάστασης εκτάκτου ανάγκης που να προνοεί και να επιλύει τα γεγονότα που προαναφέρθηκαν.
2. την ανάθεση ΜΟΝΙΜΟΥ ΑΝΑΠΛΗΤΩΤΗ γιατρού, αν είναι δυνατόν και δύο γιατρών, ή την πρόσληψη ΔΕΥΤΕΡΟΥ γιατρού στην κλινική.
3. την ανάθεση ΜΟΝΙΜΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟΥ νοσηλευτικού προσωπικού ή πλάνου για αναπλήρωση ολόκληρου ή μέρος του νοσηλευτικού προσωπικού σε περίπτωση ανάλογης κρίσης.
Αντιμετωπίστε μας επιτέλους σαν ανθρώπους και ΟΧΙ σαν νούμερα.
Θέλουμε ανθρώπους δίπλα μας ικανούς και ετοιμοπόλεμους και ένα πλάνο προστασίας μας, όχι μια κλινική θαλασσαιμίας που είναι ΠΙΟ ΕΥΠΑΘΗΣ και από τους ίδιους τους θαλασσαιμικούς.
Ας με αποκαλέσουν κάποιοι γραφικό…
Δεν αντέχω πλέον να χειρίζεται την ζωή μου η γραφειοκρατία, το μέσο και το κουμπαριλική…
Ο νοών νοείτω …
